De invloed van social media

image

Ook ik maak me er schuldig aan. Instagram updates, gebruik van filters, 30 selfies waarvan ik er 1, misschien 2 gebruik, Facebook status hier en daar, het delen van zelfverzekerde quotes…
Vanochtend las ik in de Viva een artikel over social media, het perfecte leven dat iedereen lijkt te leiden. Mensen doen zich al jaren beter voor dan dat ze zijn. Mensen willen graag de positieve verhalen horen. Wat er ècht schuil gaat in iemand, dat hoeft men niet te weten, alsof er een soort taboe op rust.

Al jaren praat ik mezelf aan dat ik niet goed genoeg ben. Vergeleken met anderen lijk ik het een stuk minder te doen. Op dit moment heb ik geen werk, geen relatie, geen kinderen. Daarnaast heb ik ook nog eens problemen met mijn gewicht en woon ik in een oude flat. Jaren lang heb ik me nutteloos gevoeld, alsof ik er niet toe deed, alsof ik minder belangrijk was dan anderen. Maar waar was dit nou eigenlijk op gebaseerd? En welke invloed heeft de social media hierop gehad?

Als je kijkt naar het ideaalbeeld dan voldoe ik aan geen enkele eis. Nee, ik heb geen baan, geen gezin, geen hypotheek, geen maatje 36. Op Facebook en Instagram wemelt het van de foto’s van gelukkige stelletjes, succesvolle fitness girls, verbouwde huizen, pasgeboren baby’s. Heel lang heb ik gedacht: wat doe ik fout? Pure onzin, realiseer ik me nu. Want wat gaat er schuil achter al die perfecte foto’s? Is iemand echt wel zo gelukkig als dat lijkt op een Instagram kiekje? Hoe vaak heb ik zelf breed lachend op een foto gestaan, terwijl ik van binnen huilde?

Ik ben iemand die vreugde deelt, maar die zich ook niet schaamt om te laten zien dat het minder met me gaat. En dat werd behoorlijk afgestraft. Ik kreeg wel eens te horen dat ik veel te negatief was op Facebook. Mensen zien liever dat je alleen de positieve dingen deelt. Of dit nu fake is of niet, geluk is wat iedereen wil zien. Om zichzelf daar vervolgens aan te meten en het zelf nòg beter te doen. “Jeeeej ik ben 10 kilo kwijt!” “Ooh wat goed joh, ik ben er 13 kwijt..”
Hoe vaak zie ik dit voorbij komen..

Sinds oktober vorig jaar zit ik overspannen thuis, hoewel ik me de laatste tijd eindelijk weer wat beter voel. Met z’n ups en downs, dat wel. Ik heb helaas nog steeds mijn dagen dat ik òf tot helemaal niets kom en in bed blijf liggen. Òf dat ik ontzettend gefrustreerd rondloop, tegen iedereen loop te snauwen en me loop op te fokken, met een zeer hoge bloeddruk tot gevolg. Deze dagen worden echter wel steeds minder. Ik weet nu wat ik moet doen om weer in een positieve vibe te komen. Mensen zien dat ik uitga, dat ik plezier maak, dat ik sport. “Ben je eigenlijk wel overspannen?”, wordt me dan gevraagd. Niet wetend dat ik de rest van de dag in bed heb gelegen omdat ik totaal niet op gang kwam en het me enorme moeite kostte om energie op te doen en ook nog eens te verdelen. En niet wetend dat ik van de bedrijfsarts het advies heb gekregen om sporten als uitlaatklep te gebruiken als dit helpt.

Mensen willen het niet weten als het niet zo goed met je gaat. Misschien weten ze zich geen houding te geven? Misschien zijn ze bang dat je iets van ze vraagt? Misschien zijn ze bang dat je hen meetrekt in een negatieve spiraal?
Ja, de ene keer voel ik me goed en de andere dag voel ik me rot. De ene dag kijk ik in de spiegel en denk ik: “Ja ik mag er wel wezen” en de andere dag denk ik: “Wat zie je eruit, ga eens wat aan je gewicht doen en trek in godsnaam fatsoenlijke kleding aan”. Mijn wisselende gedachten en emoties horen bij mijn herstel en ik werk eraan. Ik volg momenteel een zelfhulpprogramma om aan mijn zelfbeeld te werken. Omdat ik hier graag sterker uit wil komen. Mensen mogen dit best weten, ik schaam me er niet voor. Ik ga niet doen alsof ik me super goed voel als dit niet zo is en als ik vrolijk ben, kun je er vanuit gaan dat ik een goeie dag heb. Waarom zou ik me verbergen onder dat altijd vrolijke masker? Om iedereen maar tevreden te stellen? Om de concurrentie aan te gaan met iedereen, om te bepalen wie maar het beste leventje heeft? Hoe fake dit ook mag zijn? Het is een leerpunt voor me, dat wel. Om me niet te vergelijken met de mensen om me heen. Om niet teveel waarde te hechten aan wat ik voorbij zie komen op Facebook, Instagram, etcetera. Om van mezelf uit te gaan en blij te zijn met de stappen die ik zet. Om mezelf te accepteren om wie ik NU ben en niet om wie ik zou kunnen zijn. Om mezelf te omarmen, inclusief mijn onzekerheden en angsten. Ik werk hier keihard aan, meer dan dat sommige mensen om me heen zich realiseren. Ik doe het voor mezelf, om mijn zelfvertrouwen op te bouwen, om weer te kunnen genieten van en in relaties, om zonder angst van iemand te kunnen houden. En dit gaat me lukken. Met ups en downs maar ik kom er. Ik ben er klaar voor. En de social media? Leuk tijdverdrijf maar that’s it. Het gaat mijn eigenwaarde en beeld van mezelf niet meer bepalen. Ik wil terug naar de realiteit, waar niemands leven perfect is, iedereen z’n onzekerheden heeft, niemand alleen maar blij is, maar ook verdriet kent en waar altijd ruimte is voor ontwikkeling. Dàt is namelijk het echte leven.

Advertenties