De invloed van social media

image

Ook ik maak me er schuldig aan. Instagram updates, gebruik van filters, 30 selfies waarvan ik er 1, misschien 2 gebruik, Facebook status hier en daar, het delen van zelfverzekerde quotes…
Vanochtend las ik in de Viva een artikel over social media, het perfecte leven dat iedereen lijkt te leiden. Mensen doen zich al jaren beter voor dan dat ze zijn. Mensen willen graag de positieve verhalen horen. Wat er ècht schuil gaat in iemand, dat hoeft men niet te weten, alsof er een soort taboe op rust.

Al jaren praat ik mezelf aan dat ik niet goed genoeg ben. Vergeleken met anderen lijk ik het een stuk minder te doen. Op dit moment heb ik geen werk, geen relatie, geen kinderen. Daarnaast heb ik ook nog eens problemen met mijn gewicht en woon ik in een oude flat. Jaren lang heb ik me nutteloos gevoeld, alsof ik er niet toe deed, alsof ik minder belangrijk was dan anderen. Maar waar was dit nou eigenlijk op gebaseerd? En welke invloed heeft de social media hierop gehad?

Als je kijkt naar het ideaalbeeld dan voldoe ik aan geen enkele eis. Nee, ik heb geen baan, geen gezin, geen hypotheek, geen maatje 36. Op Facebook en Instagram wemelt het van de foto’s van gelukkige stelletjes, succesvolle fitness girls, verbouwde huizen, pasgeboren baby’s. Heel lang heb ik gedacht: wat doe ik fout? Pure onzin, realiseer ik me nu. Want wat gaat er schuil achter al die perfecte foto’s? Is iemand echt wel zo gelukkig als dat lijkt op een Instagram kiekje? Hoe vaak heb ik zelf breed lachend op een foto gestaan, terwijl ik van binnen huilde?

Ik ben iemand die vreugde deelt, maar die zich ook niet schaamt om te laten zien dat het minder met me gaat. En dat werd behoorlijk afgestraft. Ik kreeg wel eens te horen dat ik veel te negatief was op Facebook. Mensen zien liever dat je alleen de positieve dingen deelt. Of dit nu fake is of niet, geluk is wat iedereen wil zien. Om zichzelf daar vervolgens aan te meten en het zelf nòg beter te doen. “Jeeeej ik ben 10 kilo kwijt!” “Ooh wat goed joh, ik ben er 13 kwijt..”
Hoe vaak zie ik dit voorbij komen..

Sinds oktober vorig jaar zit ik overspannen thuis, hoewel ik me de laatste tijd eindelijk weer wat beter voel. Met z’n ups en downs, dat wel. Ik heb helaas nog steeds mijn dagen dat ik òf tot helemaal niets kom en in bed blijf liggen. Òf dat ik ontzettend gefrustreerd rondloop, tegen iedereen loop te snauwen en me loop op te fokken, met een zeer hoge bloeddruk tot gevolg. Deze dagen worden echter wel steeds minder. Ik weet nu wat ik moet doen om weer in een positieve vibe te komen. Mensen zien dat ik uitga, dat ik plezier maak, dat ik sport. “Ben je eigenlijk wel overspannen?”, wordt me dan gevraagd. Niet wetend dat ik de rest van de dag in bed heb gelegen omdat ik totaal niet op gang kwam en het me enorme moeite kostte om energie op te doen en ook nog eens te verdelen. En niet wetend dat ik van de bedrijfsarts het advies heb gekregen om sporten als uitlaatklep te gebruiken als dit helpt.

Mensen willen het niet weten als het niet zo goed met je gaat. Misschien weten ze zich geen houding te geven? Misschien zijn ze bang dat je iets van ze vraagt? Misschien zijn ze bang dat je hen meetrekt in een negatieve spiraal?
Ja, de ene keer voel ik me goed en de andere dag voel ik me rot. De ene dag kijk ik in de spiegel en denk ik: “Ja ik mag er wel wezen” en de andere dag denk ik: “Wat zie je eruit, ga eens wat aan je gewicht doen en trek in godsnaam fatsoenlijke kleding aan”. Mijn wisselende gedachten en emoties horen bij mijn herstel en ik werk eraan. Ik volg momenteel een zelfhulpprogramma om aan mijn zelfbeeld te werken. Omdat ik hier graag sterker uit wil komen. Mensen mogen dit best weten, ik schaam me er niet voor. Ik ga niet doen alsof ik me super goed voel als dit niet zo is en als ik vrolijk ben, kun je er vanuit gaan dat ik een goeie dag heb. Waarom zou ik me verbergen onder dat altijd vrolijke masker? Om iedereen maar tevreden te stellen? Om de concurrentie aan te gaan met iedereen, om te bepalen wie maar het beste leventje heeft? Hoe fake dit ook mag zijn? Het is een leerpunt voor me, dat wel. Om me niet te vergelijken met de mensen om me heen. Om niet teveel waarde te hechten aan wat ik voorbij zie komen op Facebook, Instagram, etcetera. Om van mezelf uit te gaan en blij te zijn met de stappen die ik zet. Om mezelf te accepteren om wie ik NU ben en niet om wie ik zou kunnen zijn. Om mezelf te omarmen, inclusief mijn onzekerheden en angsten. Ik werk hier keihard aan, meer dan dat sommige mensen om me heen zich realiseren. Ik doe het voor mezelf, om mijn zelfvertrouwen op te bouwen, om weer te kunnen genieten van en in relaties, om zonder angst van iemand te kunnen houden. En dit gaat me lukken. Met ups en downs maar ik kom er. Ik ben er klaar voor. En de social media? Leuk tijdverdrijf maar that’s it. Het gaat mijn eigenwaarde en beeld van mezelf niet meer bepalen. Ik wil terug naar de realiteit, waar niemands leven perfect is, iedereen z’n onzekerheden heeft, niemand alleen maar blij is, maar ook verdriet kent en waar altijd ruimte is voor ontwikkeling. Dàt is namelijk het echte leven.

Advertenties

Stapje voor stapje

image

Ik merk dat het steeds ietsje beter met me gaat. Hoewel ik er nog lang niet ben (als ik alleen al denk aan welke richting ik op moet qua werk dan slaat de paniek toe), merk ik wel dat het minder donker begint te worden. Ik zie weer lichtpuntjes aan het einde van de tunnel. Het lukt me steeds beter om mezelf te accepteren zoals ik ben en ik word me steeds bewuster van de positieve dingen in het leven.

Naar aanleiding van de opdrachten die ik moet maken van mijn POH-GGZ, met wie ik gesprekken heb en door wie ik ook online begeleid word, ben ik een dagboekje bij gaan houden. Hierin probeer ik dagelijks te noteren wat mijn positieve ervaringen op een dag waren. Dat kunnen grote dingen zijn, maar ook kleine dingen, zoals genieten van een avondje series kijken of een tijdschrift lezen.
Ook wat betreft mijn lifestyle probeer ik te doen wat goed voelt voor mezelf en probeer ik om me niet meer zoveel te laten beïnvloeden door wat anderen zeggen, ook al is het goed bedoeld.
Ik realiseer me nu dat ik soms ook gewoon dingen uit moet proberen en ja, dat kan betekenen dat ik de fout in ga en na drie keer veranderen nog niet mijn eigen manier heb gevonden. Maar het is mijn leven en ik besef dat ik alleen maar van fouten kan leren. Ook als dit betekent dat ik alweer de zoveelste blessure te pakken heb of dat de kilo’s er weer aanvliegen 😉 Als ik het dan puur even heb over het aanleren van een gezonde levensstijl.

Ik krijg veel adviezen, allemaal goed bedoeld. Voorheen probeerde ik alle adviezen na te leven, maar ik raakte alleen maar in verwarring en kon niet meer bedenken wat mezelf goed leek om te doen.

Inmiddels weet ik dondersgoed dat ik het niet iedereen naar zin kan maken, maar het belangrijkste is dat ik m’n eigen pad blijf volgen. Ook als dit in strijd is met wat iedereen zegt of denkt. Dit voelt voor mij onnatuurlijk, vind het ook eng. Maar het is wel de manier om te oefenen en m’n zelfvertrouwen te vergroten.

Verder heb ik gemerkt dat krachttraining me een stuk sterker maakt, letterlijk en figuurlijk. Het geeft me het gevoel dat ik dingen aankan, dat ik dingen kan bereiken. En op dit gevoel wil ik heel graag voortborduren.

Je bent wat je eet!

Dat is in ieder geval duidelijk. December: + 4 kilo. En dat heb ik helemaal aan mezelf te danken. Teveel en ongezond gegeten, te weinig gesport, met de extra kilo’s als resultaat. Mijn lichaam is van slag, buikpijn, last van mijn darmen, vermoeidheid en een beetje depri. Mijn lijf schreeuwt gewoon om groente, fruit en andere gezonde voeding.

Ik pak de draad weer op en kijk niet meer terug. Dan gaan die kilo’s er wel weer af.

Ik heb geleerd naar mijn lichaam te luisteren en heb de signalen opgepikt die m’n lichaam me gegeven heeft dat ik weer beter voor mezelf moet gaan zorgen. En dat ga ik doen, beloofd!

Hallo 2016!

Steeds net niet. Het moet anders.. Nu!

Ik ben ongelukkig. Niet blij met het leven dat ik nu leid. Niet tevreden met wie ik ben en hoe ik eruit zie. En ja ik weet dat dit heel negatief klinkt, maar ik kan er niks anders van maken. Het moet anders!! En waar ik wel blij mee ben is dat ik dit inzie en dat ik er iets aan wil veranderen. Alles wat ik doe is het net niet. Al jaren roep ik dat ik af wil vallen. Maar gebeurt het? Nee. Ik wil heel graag een vaste baan en een relatie. Lukt dit? Nee.

Op de een of andere manier kan ik voor mezelf de knop niet omzetten. Ik geloof niet in mezelf, denk dat ik het allemaal niet kan, dat het alleen voor anderen weggelegd is. Ik maak keuzes die juist het tegenovergestelde tot gevolg hebben. Dit houdt me in een negatieve cirkel die moeilijk te doorbreken is.

Ik heb een lange weg te gaan. Moet mezelf weer terug zien te vinden. Ik wil in mezelf geloven, van mezelf houden. Op dit moment ben ik zelf mijn eigen vijand en sta ik zelf mijn geluk en doelen in de weg. Alsof een levendig spiegelbeeld van mezelf voor me staat en me tegenhoudt in alles wat ik doe.

Het wordt tijd dat ik ruimte voor mezelf creëer om dingen te doen. Ik gá afvallen en ik vìnd een baan en een leuke man die bij me past. Ik ga het gewoon f*cking DOEN! Mijn nieuwe leven begint NU!

De draad weer oppakken..

Helaas heb ik een aantal slechte eetdagen achter de rug. Het is me niet gelukt om het snoepgoed te laten staan of hierin beperkte keuzes te maken. Heb werkelijk alles gegeten wat binnen bereik lag. Chocolade(letters), speculaas, pepernoten, noem het maar op. En nu? Schuldgevoel. Frustraties omdat het harde werken van de laatste weken voor niets lijkt geweest. Omdat ik al weken geen eetbui meer had gehad en nu drie dagen achter elkaar. Omdat ik nu weer keihard aan de bak moet om de kilo’s er weer af te krijgen. En omdat de eetbuien me totaal niets opgeleverd hebben en ik er niet van heb kunnen genieten. Het eten was namelijk al op voor ik er erg in had. Boos op mezelf, boos dat ik niet sterk genoeg was.

Zucht…

Om het positief af te sluiten: ik ga weer vol aan de bak en pak de draad weer op! Met vallen en opstaan…

Wat sporten voor mij doet…

Als je me vroeger gezegd had dat ik ooit nog eens plezier zou krijgen in het beoefenen van een sport, zou ik je keihard uitgelachen hebben. “Ik? Sporten? Met dit lijf? Onmogelijk!”

Het doet me eigenlijk best pijn als ik eraan denk hoe streng ik altijd voor mezelf en mijn lichaam geweest ben. Hoe slecht ik over mijn lichaam dacht en wat voor worsteling dit af en toe nog steeds voor me is… Een negatief zelfbeeld verander je niet zomaar even, vooral niet als vaak tegen je is gezegd dat je niet goed genoeg bent en dat je lichaam niet goed/mooi genoeg is.. Of dat je er zelfs om wordt afgewezen, in de liefde bijvoorbeeld.

Tussen mijn 16e en mijn 24e ben ik wel eens een sportschool binnen gestapt maar voelde mij nooit op mijn gemak. Maakte mezelf wijs dat ik er niks te zoeken had, tussen al die afgetrainde lichamen. “Groepslessen? Nee joh, ben ik veel te stijf voor, m’n lichaam zit alleen maar in de weg”.

Totdat ik ongeveer in februari 2012 lid werd bij Clubfit Enschede en vanaf dat moment alles veranderde.

Sporten? Ik vind het inmiddels heerlijk! Groepslessen? Ik schaam me niet en ben niet meer bang om te falen. Ik heb mijn ups en downs gehad. Het geforceerd sporten en willen afvallen heeft me heel wat tranen gekost. Frustraties, boosheid, verdriet, onverschilligheid, vallen en weer opstaan.. Wat ik in die jaren geleerd heb, is dat het belangrijk is om te doen wat ik echt leuk vind. En dat heeft mijn kijk op het sporten heel erg veranderd. Elke avond voelt voor mij inmiddels als een feestje, dat ik mijn sportkleding weer aan mag trekken om vervolgens richting Clubfit te gaan.

💜 Dansen geeft me plezier.

💜 Yoga geeft me rust en ontspanning.

💜 B-Kick neemt mijn frustraties weg en zorgt ervoor dat somberheid en verdriet minder worden.

💜 Battle maakt me vrolijk.

💜 Krachttraining geeft me meer zelfvertrouwen en maakt me zowel fysiek als mentaal sterker.

En dan heb ik nog niet eens alle lessen beschreven, keus is er wat dat betreft genoeg!

De instructeurs: geweldige betrokken mensen die je voort willen helpen om een betere versie van jezelf te worden, zowel qua sportprestaties als qua mens. 

De leden: niemand kijkt elkaar raar aan, iedereen behandelt elkaar met respect, een hoop gezelligheid, heel wat cappuccino gaat erdoor 😉

Mijn doelen: mijn grootste droom is nog steeds om een lichaam te krijgen dat fit en sterk is, dat ik het liefst 40 kilo minder weeg.

Toch realiseer ik me nu dat het hier niet alleen om draait. Dat juist de eerste voorwaarde is dat ik goed in mijn vel zit en mezelf kan accepteren om wie ik ben en om hoe ik eruit zie, met welk gewicht dan ook. En dat ik een gezonde lifestyle aanleer die ik mijn hele leven vol kan houden, waarbij de kilo’s uiteindelijk langzamerhand zullen verdwijnen. Ik ben goed op weg en dat is mede dankzij de lieve mensen bij Clubfit die me in hebben laten zien dat ik meer ben dan alleen “die persoon met overgewicht” zoals ik mezelf altijd bestempelde. Dit heeft me zoveel rust gegeven dat ik nu beter naar mijn lichaam luister en weet waar mijn grenzen liggen. Dat ik MAG sporten, niets moet! Dat ik me niet schuldig hoef te voelen als ik een avondje oversla. Hierdoor is het sporten echt een hobby van me geworden en ben ik nog steeds bijna dagelijks bij Clubfit te vinden, maar wel met hele andere achterliggende redenen.

De gemoedelijkheid bij Clubfit voelt voor mij alsof ik in een grote familie ben opgenomen. Ik voel me er enorm thuis en ik zou dit voor geen goud willen missen ❤