Masker

MAsker

Woorden zijn bij deze foto eigenlijk niet nodig… Zo ga ik momenteel bijna dagelijks door het leven. Masker op in gezelschap, masker af als ik alleen ben.

Advertenties

Mindere dagen…

Helaas heb ik een paar mindere dagen.. Nergens zin in, geen energie, somber. Kan het zelfs niet opbrengen om te gaan sporten. Ik weet dat er ook weer betere dagen aan komen. Dat er weer zonneschijn komt na regen.

Het zou fijn zijn als ik mijn masker een dagje af kan laten. Dat ik oprecht kan genieten van leuke dingen en lieve mensen om me heen. Dat ik kan lachen omdat ik het meen en niet omdat ik niet wil dat een ander zich zorgen maakt over mij. Dat ik weer kan stralen en niet mijn bleke gezicht hoef te verbergen onder make-up. Zo’n dagje zou heel fijn zijn.

Er is soms weinig begrip. Mensen zien je het ene moment lachen en het andere moment in verdriet. Wat zullen ze denken? Dat ik me aanstel? “Ooh daar heb je haar ook weer?” Of zullen mensen denken: “wat een zwakkeling. Wees eens wat harder en maak wat van je leven”.

Ik weet niet wat mensen denken. Ik wil het ook niet meer invullen voor ze. Het is soms ook lastig uit te leggen wat ik voel. Juist omdat m’n gevoelens zo wisselen. Ik probeer sterk te zijn, maar het moment is aangebroken dat dit niet altijd goed lukt. Ik kom er wel. Ik geloof er niet altijd in, maar het moet. Voor mezelf. Dat ben ik aan mezelf verplicht omdat ook ik het verdien om gelukkig te zijn.

Nieuw schema voor krachttraining

Vandaag heb ik sinds lange tijd weer mijn eerste sessie krachttraining gehad onder begeleiding. Mijn trainer was helaas afwezig, maar er was een vervanger. Hoewel de training qua gebruik van gewichten erg licht was, was dit een mooie gelegenheid om aan mijn techniek te werken. Gelukkig ging dit allemaal prima!

De volgende oefeningen moest ik doen:

☆ Squats

☆ Walking lunges

☆ Leg curl

☆ Leg extensions

☆ Abductor

☆ Calf-raise

Vrijdag krijg ik een nieuw schema voor mijn bovenlichaam en dan zal ik overleggen met de trainer of het schema voor de benen nog aangepast moet worden of dat ik bovenstaande oefeningen kan blijven doen en dan opbouwen qua gewicht.

Een nieuwe sportieve uitdaging

Sporten, dat doe ik al dagelijks. Groepslessen vind ik echt ontzettend leuk om te doen en dit zie ik ook echt als een passie. Veel mensen blijven maar tegen me zeggen dat ik mijn focus teveel op het sporten richt en veel te veel doe. Maar diezelfde mensen zeggen ook dat ik mijn hart moet volgen. Wat nou als mijn hart bij het sporten ligt?

Niet iedereen weet het, maar momenteel heb ik weinig energie om de dagen door te komen. Ik ben behoorlijk gespannen (overspannen volgens de huisarts en om die reden krijg ik ook gesprekken met de POH) en heb regelmatig hoofdpijn, vastzittende nek- en rugspieren, stemmingswisselingen en structureel een negatief zelfbeeld. Kleine dingen kunnen bij mij de spanning al verhogen, ik kan het niet goed handelen nu. Sport is mijn houvast, mijn redding zou ik kunnen zeggen. Het is mijn uitlaatklep. Daarnaast is het een goede manier om aan mijn lichaam te werken, af te vallen en op deze manier mijn zelfbeeld te verbeteren.

Ik heb me er wat meer in verdiept en zo kwam ik uit bij krachttraining. Krachttraining schijnt veel meer voor je te doen dan alleen werken aan je uiterlijk. Je wordt er mentaal ook sterker van en je kunt er meer zelfvertrouwen mee creëren. En dat is iets wat ik ontzettend nodig heb. Om deze reden heb ik mezelf over de drempel gesleept en me aangemeld voor het succesplan bij Clubfit. Ik ben bekend met krachttraining, maar volhouden was in dit geval niet mijn sterkste punt. Maar toch bleef er een stemmetje tegen me zeggen: doe het, je zult er baat bij hebben. Ook omdat ik momenteel onder behandeling sta van een fysiotherapeut in verband met steeds terugkerende rug- en hamstring klachten. Ik heb core instability en voor mij is het dus noodzaak om mijn rug sterker te maken, zodat de klachten verminderen. Nog meer motivatie om naast groepslessen ook krachttraining te gaan doen.

Door het sporten en de gezelligheid bij Clubfit zie ik een lichtpuntje aan het einde van de tunnel. Ik heb nog een hele weg te gaan. Het is een enorme strijd. Zowel fysiek als mentaal. Maar het is aan mij om deze strijd aan te gaan en te winnen. Het is tijd voor Natasja 2.0.

 

Wees eens positief over andermans spullen

Het is me al heel vaak opgevallen. Mensen die altijd wel iets aan te merken hebben op spullen van een ander. Ik neem een voorbeeld: mijn huis.

Ik woon in m’n eentje in een 4-kamerappartement. Dit betekent dat ik de beschikking heb over een woonkamer en 3 aparte slaapkamers. Toch is een van de eerste dingen die ik te horen krijg dat ik klein woon en dat met name mijn woonkamer klein is. Een woonkamer waar een hoge eettafel staat met 2 barkrukken, een 3-zits bank, een 2-zits bank, een grote salontafel en een groot tv meubel. Het past allemaal. Ik kan er prima wonen, hoef mijn ruimte en spullen met niemand te delen, behalve met mijn katten en ik heb er mijn thuis van gemaakt. Spulletjes die ik leuk vind, kleuren naar mijn smaak en een indeling naar eigen wens. Toch kunnen mensen het niet laten om te zeggen: “de woonkamer is wel klein”.

Hoeveel moeite is het nu om te zeggen: “Wat heb je je huisje leuk voor elkaar”. “Wat een mooie eettafel heb je”. “Wat heb je mooie vazen voor het raam”. Ik noem maar wat. Waarom moet er altijd iets negatiefs benoemd worden. Mensen hoeven mijn stijl niet mooi te vinden. Of het nu gaat om kleding, interieur of muziek. Maar is het zo moeilijk om het een keer positief te houden? Ik vraag mensen niet om hun mening. Ik laat slechts mijn huis zien uit fatsoen, maar ondertussen beleef ik daar niet veel plezier meer aan. Gewoon omdat bijna iedereen wel een opmerking moet maken over hoe klein mijn woonkamer wel niet is.

Een ding scheelt… Godzijdank hoeven die mensen niet bij me te wonen. Ik deel mijn appartement met mijn katten die hun eigen kamer hebben. Zelfs voor mijn verzameling boeken en mijn was heb ik een aparte kamer. Dus hoezo een klein appartement? Ik zou zelfs mijn woonkamer uit kunnen breiden, want de wand tussen mijn woonkamer en slaapkamer kan eruit gebroken worden. Maar waarom zou ik dat doen? Ik heb liever een knusse kleine woonkamer en een extra kamer dan dat ik het met slechts 2 slaapkamers moet doen.

Ondanks dat mijn flat oud en gehorig is, ben ik toch van mijn huisje gaan houden, in de 3 jaar dat ik er nu woon. En wie mijn huisje niet gezellig vindt, of te klein, kan dan maar beter weg blijven 😉

Weer een kleine overwinning

Vandaag had ik eens een keer geen zin om te sporten. Toch ben ik gegaan, omdat ik me realiseer dat dat er ook af en toe bijhoort en dat het sporten me goed zal doen: XCO en Yoga. XCO had ik al lange tijd niet meer gedaan, daarom was ik ook een beetje bang om te gaan. Bang dat ik het niet vol zou houden, bang dat ik niet mee zou kunnen komen. In tegendeel!! Ik was erg tevreden over hoe het ging! Ik merkte dat m’n armspieren sterker zijn geworden en dat gaf me een blij gevoel, een trots gevoel. Ook mijn conditie lijkt weer wat vooruit te zijn gegaan. Tekenen dat er vooruitgang in zit. Het motiveert me om door te zetten, het geeft me zelfvertrouwen. Dit had ik net even nodig ☺☺☺