Ze liet zich weer zien, de kleine meid..

Als laatste gekozen worden met softbal, niet mee kunnen komen tijdens hardloop rondjes.. Het lijken dingen die niet meer zo belangrijk zijn in je volwassen jaren. Totdat je er ineens weer aan blootgesteld wordt.

Vorige week donderdag heb ik meegedaan aan de outdoor bootcamp. Niks bijzonders, zou je zeggen. Maar dat bleek anders uit te pakken.

Warming-up : hardlopen. Een gedeelte over het gras, een gedeelte door het mulle strandzand. Al gauw merkte ik dat ik de rest niet meer bij kon houden. En voor ik het wist liepen de anderen al zo ver voor dat ik dacht, ik wandel wel, dit is voor mij niet weggelegd. De trainer riep me al bij zich, ik mocht het laatste stuk overslaan. Ik kon wel huilen, wilde afhaken. En tegelijkertijd was ik zo gefrustreerd, want wat maakte het immers uit? Waar maakte ik me zo druk om?

Tijd voor krachtoefeningen, die lukten me wel. Niks aan het handje.

Toen volgde er een soort wedstrijd. Een emmer vullen met water, door heen en weer te rennen tussen het water van het Rutbeek en de emmer. En weer kon ik niet zo hard lopen als de rest. Steeds kwam ik als laatste bij het water en ook weer als laatste bij de emmer. Wederom frustratie. Uitslag: ons groepje had verloren.

Tot slot weer een wedstrijd: touwtrekken. Gewonnen. Net als in de eerste klas van het gymnasium.

En ineens realiseerde ik me waar de brok in m’n keel vandaan kwam. Ik voelde me niet de volwassen vrouw die probeert aan haar lichaam te werken. Ik voelde me het kleine meisje dat op school nooit mee kon komen met gym. Het meisje dat als laatste gekozen werd als het er op aan kwam. Het meisje dat niet hard kon lopen. Het meisje dat duidelijk vele malen zwaarder was dan de rest. Het meisje dat zich schaamde voor haar lichaam dat tijdens de gym niet goed genoeg functioneerde. Ik was ineens weer dat meisje.

Het raakte me. Meer dan dat ik zelf wilde. Anderen lijken het niet te snappen. Maar het zit nog zo ingebakken dat het gevoel dat ik als kind had zo intens omhoog kwam. Blijkbaar deed het me vroeger meer dan dat ik gedacht had. Ik moet er iets mee. Ik moet me er aan blootstellen. Maar ik kan het nog niet, ik durf het nog niet.

Ik weet dat m’n lichaam nog niet daar is waar ik graag wil zijn. Daar ga ik in ieder geval iets aan doen. Hopelijk helpt dit om mijn lichtelijke ¬†jeugdtrauma een plekje te geven. Ik wil mezelf bewijzen dat ik niet meer dat kleine meisje ben. Ik wil leren accepteren dat ik vroeger weliswaar niet goed mee kon komen met gym, maar dat ik andere kwaliteiten had. Dat een conditie iets is waar je aan kunt werken. Ik wil me dat weer realiseren. Dat kleine meisje is nu immers een vrouw die zelf de touwtjes in handen heeft en keuzes kan maken die gezond zijn voor haar lichaam. Niemand anders heeft deze invloed.

Advertenties