Weer een paar stapjes vooruit

Mensen die mij goed kennen, weten hoe ontzettend onzeker ik altijd ben geweest. Over mijn uiterlijk, maar ook over mijn functioneren in alles. Bang om te falen, bang om uitgelachen of afgewezen te worden. 

Vandaag had ik een BHV cursus. Niets raars aan, zou je denken. Maar voor mij heeft het niet alleen een certificaat opgeleverd maar ook een bevestiging voor mezelf dat ik écht vooruit ga in mijn persoonlijke ontwikkeling.

Tijdens een cursus kroop ik altijd het liefst weg, ik gedroeg me zo onopvallend mogelijk. Durfde geen vragen te stellen en als er iets geoefend moest worden en iedereen naar me zou kijken, stond het zweet me op de rug. Vandaag was alles zo anders! Ik was er echt, ik was onderdeel van de groep. Ik stelde mijn vragen, durfde fouten te maken en ook bij de oefeningen was ik steeds één van de eersten die de opdrachten uit ging voeren. Ik voel me er nog niet 100% comfortabel bij, maar ik doe het nu wél en ik durf het aan te gaan. Het voelt allemaal al zoveel beter dan een paar jaar geleden.

Ook in contact met mensen is er iets veranderd. Ik durf contact te maken, durf mezelf te zijn. Zonder me continu af te vragen wat die ander van me denkt. Het boeit me echt een stuk minder! Tuurlijk is mijn gewicht voor mij nog echt een gevoelig punt en ik laat me soms nog te gauw van de wijs brengen als het gaat om opmerkingen of afwijzingen op dat gebied. Maar ik heb echt het vertrouwen dat ik me ook op dit gebied zal ontwikkelen en dat dit helemaal goed gaat komen met mij 😎

Advertenties

Happy en fit

Nu ik besloten heb om vanaf nu de dingen te doen waar ik gelukkig van word, is het voor mij hoog tijd dat ik keuzes maak die daar aan bijdragen.

De meesten zullen weten dat ik regelmatig in de sportschool te vinden ben. Toch knaagt er al een hele tijd iets aan me. Ik mis iets. Dit wordt helemaal duidelijk nu ik onregelmatig werk.

Groepslessen, mijn lust en mijn leven. Ik vind het super leuk, word er gelukkig van. Maar helaas is het aanbod aan groepslessen dat nog gegeven wordt bij Clubfit niet voldoende voor mij. Als ik late diensten draai, kan ik geen groepslessen volgen. Dus ik ben verder gaan kijken. Al een poosje denk ik er over na. Maar vandaag heb ik de knoop doorgehakt. 

Zojuist ben ik lid geworden bij Fit4Free, waar ik een maandabonnement inclusief groepslessen ben aan gegaan. Dit is duurder dan een 1-jarig of 2-jarig abonnement, maar dit geeft mij wel meer ruimte om eerder op te zeggen, mochten mijn financiën dit vragen. Mijn abonnement bij Clubfit houd ik namelijk gewoon aan! Clubfit is naast de Grolsch Veste nog steeds mijn tweede thuis, waar ik ook groepslessen zal blijven volgen en waar ik zal blijven fitnessen. Maar op de dagen dat ik late diensten draai of waarbij er voor mij geen leuke lessen zijn, heb ik nu ook de mogelijkheid om naar Fit4Free te gaan. Bodycombat, Zumba, Sh’bam, zelfs BodyJam kan ik weer gaan volgen. Dit omdat je bij Fit4Free op alle locaties kunt sporten. Ik heb er super veel zin in!!!

Sommigen zullen me voor gek verklaren. Twee abonnementen, dus dubbele kosten. Maar waarom zou ik niet investeren in iets wat me zo gelukkig maakt? En mocht het me niet bevallen, dan kan ik altijd weer opzeggen. Leve de mogelijkheid van maandcontracten 😊

Van iets negatiefs, iets positiefs maken

Het is inmiddels alweer 11 weken geleden dat ik mijn enkel blesseerde, waarbij er een scheurtje ontstond in mijn voorste enkelband. Mensen die mij kennen weten ook hoe dit gebeurd is, dus daar laat ik mij verder niet meer over uit.
Voordat dit allemaal gebeurde, kon ik de motivatie maar niet opbrengen om te sporten. Ik ging hooguit één keer per week, soms dat zelfs niet eens. Tot mijn enkelblessure. Een week lang kon ik niet lopen, ik verplaatste mezelf met moeite door de woonkamer, met behulp van twee elleboogkrukken. De tweede week kon ik voorzichtig wat stapjes zetten, op een heel laag tempo en in kleine stapjes. Vanaf dat moment heb ik nog zes weken behoorlijk moeilijk gelopen en ook elf weken later is mijn enkel nog niet helemaal hersteld. 

Wat miste ik het sporten! Pas toen realiseerde ik me hoe dankbaar ik mag zijn als je gewoon kúnt sporten, dat je lichaam meewerkt. Langzaam maar zeker mocht ik weer voorzichtig beginnen met sporten: krachttraining voor mijn bovenlichaam. Even later mocht ik ook mijn bovenbenen weer gaan trainen. Maar toch miste ik de groepslessen enorm. Tegelijkertijd durfde ik geen groepslessen te doen, want de angst dat het weer mis zou gaan met mijn enkel was enorm groot!!

Met behulp van fysiotherapie heb ik geleerd weer voorzichtig op mijn lichaam te vertrouwen. Ik heb stabilisatie oefeningen gedaan en laten zien dat ik weer normaal kan lopen, zelfs kan joggen. Dat gaf mij het vertrouwen om weer enkele groepslessen op te pakken.

Al vrij vlot begon ik weer met ClubPower  (vergelijkbaar met BodyPump). Oefeningen die mij niet lukten (de lunges bijvoorbeeld), sloeg ik over. Na een paar weken probeerde ik de Battle (BodyCombat) en vervolgens ook de XCO. Ik merk dat het steeds beter gaat en dat mijn enkel steeds meer aankan. Mijn motivatie is nog nooit zo sterk geweest! Het is heel vervelend wat er gebeurd is, maar dit is niet terug te draaien, dus kan ik beter een positieve draai geven aan de gebeurtenis. Het heeft me mentaal én fysiek sterker gemaakt. Ik weet zeker dat ik weer de oude word, en dan liefst nog sterker!

Op dit moment streef ik er naar om per week één keer de Battle te doen, twee keer de Power en één keer de XCO. Zodra mijn enkel weer wat soepeler mee kan bewegen, pak ik ook de Zumba weer op. B-Kick wacht ik nog even mee.. Maar voor nu ben ik in ieder geval hartstikke tevreden en trots op mezelf en dát is nieuw voor mij. Maar het bevalt me prima!

Mijn uitdaging, mijn plan!

Tijdens een jaar hard werken aan mijn psychische gezondheid, is het afvallen en gezond eten op een laag pitje komen te staan. Omdat ik me realiseerde dat ik me niet kan focussen op tig verschillende dingen, besloot ik om de confrontatie met mezelf aan te gaan: werken aan mijn onzekerheid! Dit is gelukt en hoe! Ik voel me zoveel beter dan een jaar geleden. Ik heb de grip op mijn leven weer terug, geniet weer van de kleine dingen en ik accepteer mezelf nu zoals ik ben. Tuurlijk heb ik af en toe mindere dagen, maar het feit dat ik weer aan het werk ben én dat is gebleken dat ik het weer aankan en dat ik weer energie heb heeft mijn zelfvertrouwen een flinke boost gegeven. 

Nu ik mijn leven weer op de rit heb, komt tóch de wens om af te vallen weer om de hoek kijken. Helaas, helaas, helaas… Het afgelopen jaar zijn de nodige kilo’s er weer bij gekomen. En dit kan ik mezelf niet kwalijk nemen, maar ik kan de draad wél weer oppakken! Ik realiseer me echter dat ik hierbij enige hulp nodig heb. En omdat de financiën ontbreken om met een personal trainer te gaan werken, ben ik op zoek gegaan naar iets anders. En zo belandde ik bij Fit.nl. Een persoonlijk voedingsschema, informatie over voeding en training, motivatie tips en een online stok achter de deur van de personal trainers daar moeten mij gaan helpen om mijn doelen te bereiken. En dat voor een klein prijsje, vergeleken met de kosten van een personal trainer in real life. Omdat ik spontaan ga gillen als ik eraan denk dat ik een kleine 50 kilo moet gaan afvallen, stel ik voor mezelf kleine doelen op. Zo is mijn eerste doel om 5 kilo af te vallen in 8 weken tijd. Na 8 weken kijk ik hoe ik ervoor sta en stel ik mijn doel eventueel bij. Omdat ik in onregelmatige diensten werk, is het per week verschillend welke lessen ik kan volgen. Wel vind ik het belangrijk dat ik mijn krachttraining weer op ga pakken. De motivatie hiervoor vinden, dat is best even een dingetje. Maar zeg, ik heb het laatste jaar zoveel overwonnen, dan moet dit zeker gaan lukken!

Ik ben klaar voor mijn uitdaging! 💪

De invloed van social media

image

Ook ik maak me er schuldig aan. Instagram updates, gebruik van filters, 30 selfies waarvan ik er 1, misschien 2 gebruik, Facebook status hier en daar, het delen van zelfverzekerde quotes…
Vanochtend las ik in de Viva een artikel over social media, het perfecte leven dat iedereen lijkt te leiden. Mensen doen zich al jaren beter voor dan dat ze zijn. Mensen willen graag de positieve verhalen horen. Wat er ècht schuil gaat in iemand, dat hoeft men niet te weten, alsof er een soort taboe op rust.

Al jaren praat ik mezelf aan dat ik niet goed genoeg ben. Vergeleken met anderen lijk ik het een stuk minder te doen. Op dit moment heb ik geen werk, geen relatie, geen kinderen. Daarnaast heb ik ook nog eens problemen met mijn gewicht en woon ik in een oude flat. Jaren lang heb ik me nutteloos gevoeld, alsof ik er niet toe deed, alsof ik minder belangrijk was dan anderen. Maar waar was dit nou eigenlijk op gebaseerd? En welke invloed heeft de social media hierop gehad?

Als je kijkt naar het ideaalbeeld dan voldoe ik aan geen enkele eis. Nee, ik heb geen baan, geen gezin, geen hypotheek, geen maatje 36. Op Facebook en Instagram wemelt het van de foto’s van gelukkige stelletjes, succesvolle fitness girls, verbouwde huizen, pasgeboren baby’s. Heel lang heb ik gedacht: wat doe ik fout? Pure onzin, realiseer ik me nu. Want wat gaat er schuil achter al die perfecte foto’s? Is iemand echt wel zo gelukkig als dat lijkt op een Instagram kiekje? Hoe vaak heb ik zelf breed lachend op een foto gestaan, terwijl ik van binnen huilde?

Ik ben iemand die vreugde deelt, maar die zich ook niet schaamt om te laten zien dat het minder met me gaat. En dat werd behoorlijk afgestraft. Ik kreeg wel eens te horen dat ik veel te negatief was op Facebook. Mensen zien liever dat je alleen de positieve dingen deelt. Of dit nu fake is of niet, geluk is wat iedereen wil zien. Om zichzelf daar vervolgens aan te meten en het zelf nòg beter te doen. “Jeeeej ik ben 10 kilo kwijt!” “Ooh wat goed joh, ik ben er 13 kwijt..”
Hoe vaak zie ik dit voorbij komen..

Sinds oktober vorig jaar zit ik overspannen thuis, hoewel ik me de laatste tijd eindelijk weer wat beter voel. Met z’n ups en downs, dat wel. Ik heb helaas nog steeds mijn dagen dat ik òf tot helemaal niets kom en in bed blijf liggen. Òf dat ik ontzettend gefrustreerd rondloop, tegen iedereen loop te snauwen en me loop op te fokken, met een zeer hoge bloeddruk tot gevolg. Deze dagen worden echter wel steeds minder. Ik weet nu wat ik moet doen om weer in een positieve vibe te komen. Mensen zien dat ik uitga, dat ik plezier maak, dat ik sport. “Ben je eigenlijk wel overspannen?”, wordt me dan gevraagd. Niet wetend dat ik de rest van de dag in bed heb gelegen omdat ik totaal niet op gang kwam en het me enorme moeite kostte om energie op te doen en ook nog eens te verdelen. En niet wetend dat ik van de bedrijfsarts het advies heb gekregen om sporten als uitlaatklep te gebruiken als dit helpt.

Mensen willen het niet weten als het niet zo goed met je gaat. Misschien weten ze zich geen houding te geven? Misschien zijn ze bang dat je iets van ze vraagt? Misschien zijn ze bang dat je hen meetrekt in een negatieve spiraal?
Ja, de ene keer voel ik me goed en de andere dag voel ik me rot. De ene dag kijk ik in de spiegel en denk ik: “Ja ik mag er wel wezen” en de andere dag denk ik: “Wat zie je eruit, ga eens wat aan je gewicht doen en trek in godsnaam fatsoenlijke kleding aan”. Mijn wisselende gedachten en emoties horen bij mijn herstel en ik werk eraan. Ik volg momenteel een zelfhulpprogramma om aan mijn zelfbeeld te werken. Omdat ik hier graag sterker uit wil komen. Mensen mogen dit best weten, ik schaam me er niet voor. Ik ga niet doen alsof ik me super goed voel als dit niet zo is en als ik vrolijk ben, kun je er vanuit gaan dat ik een goeie dag heb. Waarom zou ik me verbergen onder dat altijd vrolijke masker? Om iedereen maar tevreden te stellen? Om de concurrentie aan te gaan met iedereen, om te bepalen wie maar het beste leventje heeft? Hoe fake dit ook mag zijn? Het is een leerpunt voor me, dat wel. Om me niet te vergelijken met de mensen om me heen. Om niet teveel waarde te hechten aan wat ik voorbij zie komen op Facebook, Instagram, etcetera. Om van mezelf uit te gaan en blij te zijn met de stappen die ik zet. Om mezelf te accepteren om wie ik NU ben en niet om wie ik zou kunnen zijn. Om mezelf te omarmen, inclusief mijn onzekerheden en angsten. Ik werk hier keihard aan, meer dan dat sommige mensen om me heen zich realiseren. Ik doe het voor mezelf, om mijn zelfvertrouwen op te bouwen, om weer te kunnen genieten van en in relaties, om zonder angst van iemand te kunnen houden. En dit gaat me lukken. Met ups en downs maar ik kom er. Ik ben er klaar voor. En de social media? Leuk tijdverdrijf maar that’s it. Het gaat mijn eigenwaarde en beeld van mezelf niet meer bepalen. Ik wil terug naar de realiteit, waar niemands leven perfect is, iedereen z’n onzekerheden heeft, niemand alleen maar blij is, maar ook verdriet kent en waar altijd ruimte is voor ontwikkeling. Dàt is namelijk het echte leven.

Even een sportdipje…

Het sporten staat me even tegen.. Hoewel ik de laatste weken op een lage intensiteit getraind heb, doet mijn lichaam een beetje lastig. Pijntjes hier, pijntjes daar.. Meer spanningsklachten, dat ook. Ik merk dat ik het slecht kan verdragen om veel mensen om me heen te hebben en het liefst breng ik mijn dagen in zoveel mogelijk stilte door. Met de ups en downs die ik de laatste jaren doormaak, weet ik dat dit iets tijdelijks is en ik vertik het dan ook om bij de pakken neer te gaan zitten. Doorgaan zal ik, maar zie maar eens de juiste balans te vinden.
Hoewel ik het sporten altijd heerlijk vond, staat het me nu een beetje tegen. Ik ben tijdelijk de motivatie kwijt en ga nog wel sporten, maar meer uit gewoonte dan dat ik er zin in heb. Vanochtend een half uurtje de fitness in geweest met mijn fysiotherapeut en ik ben gewoon helemaal gebroken, moest bijna overgeven in de auto. Hoe kan dat in vredesnaam, ben ik dan zo’n aansteller? Ik dacht letterlijk: is dit het me allemaal waard om die kilo’s kwijt te raken? Ik ga mezelf niet de put in praten en accepteer dat het vandaag eventjes minder soepel gaat. Ik laat vandaag voorbij varen en neem deze dag de tijd om weer tot mezelf te komen. Morgen is er weer een nieuwe dag en dan voel ik me vast weer beter. Daar ga ik voor 🙂

Vandaag een dip dagje met een sprankje zonneschijn

Vandaag had ik een mindere dag. Voelde me verdrietig, niet mezelf en een paar tegenvallers gehad.
Gelukkig weet ik hier inmiddels goed mee om te gaan en realiseer ik me dat het morgen weer beter gaat.
Toch is er altijd een beetje zonneschijn, wat de dag ook brengt. Als ik denk aan sporten, voel ik me vanzelf weer beter. Sporten is mijn beste vriend(in), in alle situaties. Altijd beschikbaar, kan altijd mijn frustraties en verdriet kwijt. Ik word nooit afgewezen. En sporten maakt me weer happy…

image